Geometrics
Don't be such a square
Think circle straight
If you refuse to care
You end up with no shape
No one would remember
The ambiance you made
Like snowflakes in December
You wished it would have stayed.
Geometrics
Don't be such a square
Think circle straight
If you refuse to care
You end up with no shape
No one would remember
The ambiance you made
Like snowflakes in December
You wished it would have stayed.
30
En zo lag zij daar graag.
In een bed vol met zaad.
De restjes nog druipend langs haar heupen.
Haar tepels nog stijf.
De geur van lust om haar lijf.
Haar spieren trillen nog na van het neuken.
Ze is het wijf dat jij droomt.
Droomt dat jij haar bewoond.
Levend in volle ornaat in haar deuken.
23
I prefer to see our failure
in an off white district
so that there're no colours to hurt you
only the soft ones i picked
I will make the ambiance grey
to paint the outlines of your mood
to illuminate your silence
separation when I shoot
Ghost suits, they fit me well
when my shadow's turning red
phantom of our differences
while the lack bleeds to dead
16
staat de link naar mijn weblog in de krant, fantastisch. nou moet ik wel weer gaan bloggen... i WAS the corpse that spiraled out into phantom hallways.
25
Hoofdpijn
Er zit een beest in mijn hoofd
en het heet Het Kwaad
het prikt tegen mijn zenuwen
hard
Het glijdt langs de wortels
van mijn hersenstam
en nestelt zich daar teder
zacht
Het duwt tegen mijn slapen
schopt in mijn nek
en slaat tegen mijn oogkassen
hard
De keukenkastjes doorzocht
de pillen gevonden
het licht wordt verdraagzaam
zacht
Het alweer overwonnen
tot de volgende keer
Het Kwaad druppelt af en ik
lach
14
Ik ben een schaap
Ik zweef over vlaktes met groene penselen
Die zacht en voldaan
Onder mijn kleine hoeven
Stilletjes aandachtig strelen.
Ik ben er klaar voor
Ontsteking van binnen
Mijn binnenste zegt plof en ontwaakt
Ik ben een schaap
Met vier tengere krullen en blijf vliegen
Hoog op mijn boudoir
Dat zegt KRAK.
Ik blijf een schaap
Al ontsteekt iets daar binnen
Waardoor het lopen of schuiven
Mij als schaap wordt bespaard.
13
Bizar, hoe kapot ik er van ben dat zij stopt.
Ze kapt, ze is dood. Tenminste, dat zegt ze.
Haar muziek is dood.
Ik ben dood. Ik hou van haar liedjes.
Zonder haar liedjes, ben ik dood.
dood
dood
dood
Stom woord, dood. dee-dubbel oo-dee
DOOD. Ik luister maar naar klaagliederen van mijn geliefd kadaver.
Figuurlijk dan.
ze kwijlt weg, ze sterft af, ze komt aan haar einde.
ze is dood.
8
Ik hou ervan om dingen aan te raken als ik ergens loop, fiets of ben. Ik hou er dan van om hegjes, hekjes en muurtjes met mijn vingertoppen te voelen en de vormen te ervaren. Ik hou er ook van om naar mensen te zwaaien die ik niet ken, vooral hele oude mensen. Ik hou ervan om mijn tong uit te steken naar kleine kinderen of gekke bekken naar ze te trekken. Ik hou ervan om onbekende katten of hondjes te aaien. Ik hou van de stiltes in een drukke straat tijdens de luttele secondes dat de stoplichten aan beide kanten van het verkeer op rood staan. Ik hou ervan om kleine steegjes in grote steden in te lopen en dan om hoog te kijken waardoor het net lijkt of de gebouwen aan weerszijde schuin staan. Ik hou ervan om in de vensterbank te zitten en te kijken naar voorbijgangers. Ik hou van de manier waarom mijn geliefde soms mijn hand vastpakt en mij zachtjes streelt. Ik hou ervan om een lok haar tussen mijn vingers te draaien, want het is zo lekker zacht. Ik hou ervan om tijdens het fietsen aan mijn kapotte bel te draaien. Ik hou ervan om mensen te shockeren door een bril zonder glazen op te zetten. Ik hou ervan om rare kaartjes te kopen bij de tweedehandswinkel. Ik hou van mensen met een passie die dit ook uiten. Ik hou ervan om op de dop van mijn pen te kauwen. Ik hou van de gezichten 's ochtends vroeg als ik met vrienden slaap. Ik hou ervan om mensen te laten dansen op mijn muziek. Ik hou ervan om midden in de nacht thee te drinken en Ben&Jerry's ijs met stokjes te eten. Ik hou ervan om alleen in een koffiehuisje te zitten. Ik hou ervan om met een naakt bovenlichaam onder de lakens te liggen en de stof op mijn lijf te voelen. Ik hou ervan als de docent grapjes maakt die alleen ik snap. Ik hou van mannen met gekke snorren, het liefst grijze snorren. Ik hou van mensen die in een fantasiewereld leven. Ik hou van mensen die enthousiasth zijn over aparte dingen. Ik hou ervan om in plaats van 'ik weet het niet' je ne sais pas te zeggen. ik hou ervan om op de tweede verdieping op de wc's te zitten op mijn middelbare school, terwijl op de gang er een oorverdovend geroezemoes is omdat de bel net is gegaan. ik hou van de simpelheid en de geweldige tekeningen in kinderboeken. ik hou van ouderwetse theepotjes met walgelijke conservatieve beschilderingen. Ik hou ervan om heel veel troep te maken in mijn kamer om het vervolgens een paar weken later weer allemaal te ordenen en opruimen. Ik hou van slapen op d ebank en door mama wakker te worden gemaakt. Ik hou ervan om dingen uit te stellen tot het laatste moment. Ik hou van nederlanders met een engels accent. Ik hou van lieve liedjes met harde teksten. Ik hou van slapende mensen in het gras. Ik hou van vrouwen rond de 40 met een randje om de lippen. Ik hou van de kalkoenkwabjes onder de kin van oudere vrouwen. Ik hou van hele ouderwetse krakerige jazz op vinyl, Ik hou van kleine briefjes die verstopt zitten in mijn tas. Ik hou van mensen die zich inzetten voor iets dat zij belangerijk vinden. Ik hou ervan om de wekker 3 keer te snoozen. Ik hou van kleine dingen die groots kunnen zijn.
3
Soms knipt ze haar haar
omdat ze zich verveelt
de lange lokken in de wasbak
alleen die krijgen haar stil.
In haar hoofd daar is het chaos
het draait en tolt en spint
maar de scherpe zwarte schaar
is wie uiteindelijk wint.
p.s.je, excuses voor het lange 'niet-bloggen', ik heb het héél druk!
17
Klein met zwarte krullen
zo zat zij daar voldaan
met een theepotje van oma
te zwak om te weerstaan.
Midden in de puinhoop
met de deur tegen haar rug
liet hij alles weten
en gaf haar vrijheid terug.
Hij stapte naar haar voetjes
steeds iets dichterbij
en sprak kalm in haar dromen,
"Lieve, kom in mij".
16
Aardbeien zijn lekker.
Lijstjes maken werkt.
School is raar geregeld.
Aad zegt dat de wolken leegstromen.
Ik merk er niet zo heel veel van want ik zit binnen.
Midden in de troep die ik nu voor mama ga opruimen, voordat ze thuis komt.
Maar ik mis jou.
15
Jezus zeg, wat hou ik van zondagen de laatste tijd. Heel veel berichtjes van mij gaan over zondagen, maar dit komt omdat de zondag meestal de lekkerste dag van de week is. Gisteravond een ziek feestje gehad van twee vrienden, veel mensen, veel bier, veel drugs, veel muziek en weinig gedans. Dat was wel een minpuntje, maar het was leuk! Als je dan 's ochtends wakker wordt na 3 uur slapen op een Fatboy en je voelt je heerlijk, dan begint je zondag goed. De kamer lag vol met duffe hoofden, stinkende kleren en troep, heel veel troep. Ik vind van veel feestjes, degene waarvan je dan ook blijft slapen, de ochtend erna het mooist. Iedereen met zijn net-uit-bed-look kijkt gaapend een beetje om zich heen, om zich te herinneren wat er de nacht ervoor is gebeurd en waar hij of zij zich bevindt. Eerst maar even getandenpoetst voordat ik me weer op de wereld zette met mijn verstand en een blik op de tuin ging werpen. En écht, wauw, wat een mooi gezicht. Het groene van de tuin lag bezaaid met bierflesjes, lege bekers, papier en chips, terwijl er tussen de kiezels overal uitgedrukte sigaretten lagen. Aan de slag dus. Daarna heerlijk met z'n alleen een fruitontbijt gegeten, en toen weer in het busje richting huis. Het was fijn om weer eens met het 'vaste groepje' weg te gaan, gewoon met z'n zessen. Terugreis twee verstekelingen mee vanwege de stakingen van het openbaar vervoer, maar toch.. Het voelde goed!
's Middags bij Tom in de tuin op een kleedje met thee, chocoladekoekjes en sigaretten naar de wolken gestaart. Ik zou dat echt uren kunnen, net zoals naar de sterren kijken. Wolken zijn misschien nog net wat leuker, maar verklaarbaarder. Sterren is iets wat altijd een mysterie blijft, wat zit erachter, hoe ziet het eruit en hoe komt het daar? Wolken zijn gewoon ophopingen water, maar wel goed voor je fantasie. Na een tijdje ging ik madeliefjes rijgen, ik vind madeliefjes leuk. Eigenlijk de leukste bloemen die er zijn, door hun simpelheid en felle kleuren. Wit/geel/groen. Klaar. Geen gezeur, niks. Niet zoals bij viooltjes. Ik voelde me wel een beetje hippie zo op het gras, madeliefjes rijgende en daarna in mijn haar stoppende, theedrinkende, sigaretrokende, in kleermakerszit zittende en naar lucky fonz III luisterende terwijl er achter mij wat mensen bijna in slaap vielen. Ik denk dat ik het wel fijn vind om een hippie te zijn, daarom ga ik nu nog even van mijn zondag genieten.
8
De behoefte om wat te schrijven aan mijn waarschijnlijke virtuele lezers was niet zo groot de laatste paar weken. Eigenlijk schrijf ik dit voor en tegen mezelf en eigenlijk had ik dus niet zo'n zin om mezelf te confronteren met mijn wekelijkse blabla over alles en niets. Maar ik zit nu in de vensterbank met mooie muziek en leuke gesprekken en ineens begon het weer te kriebelen (sorry voor als dat heel cliché klonk, 'iets dat begint te kriebelen'. Waar kriebelt het dan? En kriebels, hoor je daar niet van te gaan lachen, net zoals bij kietelen, of hoor je er geen kippenvel van te krijgen?). Ik had een hele lange tijd terug, volgens mij toen ik mijn eerste berichtje aan mijzelf hierop zette, een afspraak gemaakt met Dylan. Eigenlijk heb er wel meerdere afspraken met hem gemaakt waarvan ik er tot nu toe maar een heb vol gehouden: niet oud worden. De anderen waren 'geen vlees eten, elke dag mailen en regelmatig bloggen.' Elke dag mailen is keihard mislukt, en niet dat ik nu een smoes ophoest maar ik had vaak gewoon geen zin om weer achter de computer te kruipen, net zoals het bloggen. Vlees is gewoon soms veel te lekker, maar ik ga binnekort wel met dat principe beginnen, haha. Niet oud worden lukt tot nu toe aardig, al komt mijn 17de verjaardag eng dichtbij. Ik wil eeuwig 16 blijven. Maar dan moet de rest van mijn omgeving ook niet oud worden en ook niet dood gaan.
Maargoed, ik zit nu dus in de vensterbank na een zondagmiddag heel fijn in het Vondelpark te hebben gezeten met vrienden, wijn en de muziek van Lucky Fonz III. Als je dit niet kent en je houdt van zonnige zondagmiddagen in een groene omgeving is dit zeker een aanrader. Ook als je je niet in een groene omgeving bevindt. Lucky heeft charme. Ik heb de laatste tijd wel meer mensen met charme ontmoet, een Romeinse keizer is in beeld. De krans en de arrogantie mist, maar daar heb ik totaal geen problemen mee. Ik ben benieuwd hoe de combinatie van de keizer met het kind (ik) gaat verlopen. Wie weet, wie weet, wie weet die mag het zeggen.
(p.s.: eigenlijk was het al 9 toen ik dit plaatste maar ik begon met schrijven toen het nog 8 was. Snap jij het snap ik het?)
4
Ik ben in de war.
Net heb ik de film Control van Anton Corbijn gekeken. Ik voel me miserabel, nutteloos en ellendig, en dat wil ik helemaal niet. Het zat er vanmiddag al lichtelijk aan te komen dat ik weer een pessimistische depressieve bui zou krijgen, het zijn van die kleine dingen. Je dierbare die je gister (perongeluk) heeft laten zitten, je schamen voor jezelf in bikini zodat je niet mee gaat naar het meer, jezelf behoorlijk schuldig voelen over de troep die je hebt gemaakt waar je moeder niet zo blij mee is. Helemaal na deze film met open mond bekeken te hebben, spookten er vreemde vragen door mijn hoofd. Mensen schijnen daar wel eens last van te hebben als ze onder de indruk zijn van iets. Bij mij is het een soort afwijking. Zodra ik door een boek/film/liedje of iets anders in die trant geraakt ben, ga ik voelen in de schrijfstijl van de schrijver, denken zoals de hoofdpersoon in de film en mij gedragen als de muzikant. En nu voel ik me dus Ian Curtis en Ian Curtis is niet zo gelukkig. Maar wat is de betekenis van gelukkig zijn? Valt het gevoel wel te omschrijven? De grenzen zullen bij iedereen anders liggen. Wanneer ben ik gelukkig? Deze vragen wil en kan ik niet beantwoorden.
17
Bouwvakkers, kleine jongetjes voorop de fiets bij papa wachtend voor de brug, kaartjes van de koningin, en toon bankjes.
Bouwvakkers. Waarom zijn het altijd dezelfde types? Een vriendelijk goeiemorgen terwijl jij als een speer voorbij schiet op de fiets omdat je al te laat bent voor de eerste les van die dag is nog oké, maar zodra je 5 meter verder bent komt het eeuwenoude fluitje langs. Waarom vinden mannen met bilspleten van hier tot tokio vrouwen, het maakt niet uit hoe oud, klein, lelijk, knap, jong en vies, allemaal het fluiten waard? Misschien hebben ze afleiding nodig van de dagelijkse sleur van stenen, zand en cement, maar om nou naar élke vrouw te fluiten die hun ook maar een blik waardig gunnen vind ik een beetje overdreven. Alsof zo'n fluitje van een vent met sluik vet haar en lompe werkschoenen met zelfvertrouwen opkrikt.
Kleine jongetjes voorop de fiets bij papa wachtend voor de brug. Schattig! Hij stond naast me, zat voorop op de stang op een speciaal stoeltje bij paps en riep haast onverstaanbaar tegen mij; 'kijk, daar is een boot, zie je hem?'. En als je dan reageert met dat de boot bijna niet door de brug past kijkt hij verlegen weg met zijn blonde koppie en helderblauwe oogjes. Alle keren daarna dat je een blik zijn kant op werpt verschuilt hij zich snel achter papa's arm om met een ondeugende blik terug te kijken, zijn tong uit te steken en zich weer snel te verstoppen. Kinderen zijn echt leuk, maar alleen van een ander.
Kaartjes van de koningin. Van de koningin uit Engeland nog wel. Dylan vond het (on)handig om mij een kaartje te sturen in de vorm van Queen Elizabeth. Het is een foto van haar, ze is best oud en rimpelig, maar ze is dan ook al 56. Ik hoop dat mijn kaartje terug snel aankomt, want de vorige zijn helemaal niet aangekomen.
Keyboardjes. Ik heb een nieuwe liefde. Een tonebank Casio SA 1. En er komt serieus geniaal geluid uit. Binnekort wel even een mp3tje. 
9
We zaten op het 'net niet stijle' deel van de tuin van hem aan de rand van het water. Ik zat voor het eerst van dit seizoen weer in het gras, het prikte door mijn bruine panty heen. Het leken net allemaal kleine lieveheersbeestjes of spinnetjes die over mijn knieholtes en kuiten kropen. Ik aaide het gras als het ware met mijn vingertoppen, het voelde als je er zachtjes overheen ging dor en droog, maar als je het platdrukte koud en jong en vol leven. Ik ging erbij liggen. Aan de overkant van het water lag een fietspad, twee vrouwen met een vreselijk accent met twee uit de kluitengewassen honden liepen daar en trokken aan de riemen van de arme beestjes. Schreeuw niet zo en laat mij genieten van het weer.
(...)
Theepotjes van oma. Géwéldig. Gekregen voor als ik later op kamers ga (god, het duurt nog anderhalf jaar, als ik dit vaker krijg kan ik zo wel 5 kamers vullen). Het zijn van die ouderwetse stenen theepotjes, één langwerpige ovale en één 'echte theepot', zo'n bol. Van die vreselijke maar toch prachtige wilde bloemen erop geschilderd, van die bruine randjes bij de tuit en de rand van de potjes en een rieten hengsel. Zes bijpassende kopje en een theelichtwarmhoudding en het setje is helemaal compleet. Ook nog een mini rood gietijzeren pannetje gekregen, ik weet begót niet wat ik daarin moet gaan koken, want er past net een ei in en ik lust geen eieren. Misschien noodles of iets dergelijks, voor één persoon dan, want er kan net een liter in.
2
Ze fietste vlak voor me, hoge hakken, skinny jeans, lange wijd uitlopende rode jas met accenten op d'r wespensmalle taille en haar haar in een nonchalante knot. Ze schreeuwde naar een jongeman met een zwarte lange jas die ook op de fiets zat, aan de overkant. Fietspad, gras, riet, kanaal, riet, gras, fietspad. Zeker zo'n 30 meter dat tussen hun in zat. En toch schreeuwden ze. Zinnen werden door de lucht gegooid, maar flarden kwamen aan. Ik verstond iets in de trant van 'klootzak.. heb je.. godsnaam.. gedaan!' en van zijn kant 'ja.. niet.. verdomme!' Zo ging het vijf minuten door, en ik kon ze maar met moeite bijhouden. Nog een paar honderd meter en dan waren we bij de brug, waar ze vast en zeker elkaar zouden ontmoeten in het midden zo op deze met zon overgoten middag. En ja hoor, zoals ik al dacht fietsten ze allebei de brug op, waar ze hevig schreeuwend elkaar tegemoet fietsten om daarna in elkaars armen te vallen. Het meisje snikte sorry toen ik voorbij reed. Wat zijn jeugdliefdes toch prachtig.
(...)
Dat van de zonovergoten middag was geen overdreven beschrijving, het was vanmiddag echt heerlijk weer. Het waaide nog wel aardig hard, maar de jongens en ik hebben heerlijk in de achtertuin op de steigers ijsthee zitten drinken tussen het spelen door. Ik kan niet wachten tot het 25 graden is, we met het busje in Zweden zijn en we genieten van de vrijheid die we hebben. Doen en laten wat we kunnen doen en laten en spontaan in het busje stappen om even naar een meertje te rijden of iets in die richting. Stockholm lijkt me ook prachtig, enorme stad, de venetië van het noorden, de gigantische bibliotheken.. Ik vermaak me daar denk ik wel, ik krijg er nu al kriebels van.
31
"Oma, jouw handen zijn brobbelig", zegt mijn kleine nichtje Sophie. Ze houdt ervan om nieuwe woorden te verzinnen voor dingen waarvan de omschrijvingen te lang zijn. Mijn oma heeft namelijk niet echt oma handen, ze zitten weliswaar vol rimpels, maar zijn nog heel zacht en de plooien zijn mooi en ze heeft pianovingers. Brobbelig dus volgens Sophie. Brobbelig bestaat wel, maar dan meer in de muziek, het heeft iets met valse oude snaren te maken of iets in die richting, ik weet er het fijne ook niet van. Oma gaat snel dood, maar ik zal haar brobbelige handen en huid altijd herinneren. Hoe de binnenkant van haar handpalmen zo zacht is door de vele cremépjes die ze gebruikt om de tinteling en de pijn uit haar vingers te verminderen, haar hangende hamsterwangetjes waar je zo mooi met je vingertoppen langs kan gaan, haar uitgerekte oorlellen met de kleine goud/rode knopjes, de spillepootjes door de vele chemo's en haar echte oma hangtietjes. Oma is de laatste tijd heel cynisch over haar kanker. Ik kan daar niet zo goed tegen, als mensen grapjes maken over hun eigen (spoedige) dood. Ik zou het me nu ook even niet kunnen voorstellen als oma niet meer leeft. Ze is nog maar 65 en hoe moet het dan met opa? Ik denk dat ik als oma dood is tussen de middag bij opa ga eten. Hij heeft ook niet meer de rijschool als afleiding, dus ik weet niet hoe de arme man dan zijn dag moet vullen. En als ik straks bij de bibliotheek werk zal ik daarna altijd koffie of wijn bij hem komen drinken, als een hele lieve kleindochter. Ik ben de oudste en ook het enige kleinkind dat al wijn mag drinken, en vooral opa & oma vinden dat gezellig. Ik hoop niet dat opa ook snel doodgaat als oma er niet meer is, dat hoor je namelijk wel vaak. De geliefde is uit het zicht verdwenen, de partners sterven niet lang daarna. Ik denk dat het gebeurd omdat ze vergeten dat zolang er aan iemand gedacht wordt, diegene nog bestaat. Uit het zicht uit het hart, maar zo denk ik er niet over. Voor mij zal oma altijd brobbelige handen houden.
(...)
Vandaag ben ik ook begonnen aan de Nederlandse vertaling van 'The catcher in the rye' van J.D. Salinger. Ik had hem liever in het engels gelezen, want meestal zijn vertalingen nooit zo mooi als het originele werk, maar deze was al uitgeleend tot 19 april, en zo lang kon ik niet wachten. Misschien dat ik hierna de originele engelse versie nog ga lezen. Mark David Chapman had dit boek bij zich toen hij John Lennon vermoorde, hij voelde zich namelijk een deel van de hoofdpersoon in het boek en een deel van de duivel. Ik ben benieuwd waarom hij dit dacht. Lees hier zijn gedachtes rond het vermoorden van John Lennon in het kort:
Then this morning I went to the bookstore and bought The Catcher in the Rye. I’m sure the large part of me is Holden Caulfield, who is the main person in the book. The small part of me must be the Devil.
I went to the building. It’s called the Dakota. I stayed there until he came out and asked him to sign my album. At that point my big part won and I wanted to go back to my hotel, but I couldn’t. I waited until he came back. He came in a car. Yoko walked past first and I said hello, I didn’t want to hurt her.
Then John came and looked at me and printed me. I took the gun from my coat pocket and fired at him. I can’t believe I could do that. I just stood there clutching the book. I didn’t want to run away. I don’t know what happened to the gun. I remember Jose kicking it away. Jose was crying and telling me to please leave. I felt so sorry for Jose. Then the police came and told me to put my hands on the wall and cuffed me.
Statement of Mark David Chapman to police at 1 a.m., Dec. 9, 1980, three hours after the murder of John Lennon.
Ik hoop niet dat ik moordneigingen krijg na het lezen van dit boek.
30
Opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw, doe het opnieuw, doe het opnieuw, opnieuw & opnieuw. Opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw, doe het opnieuw, doe het opnieuw, opnieuw & opnieuw. Opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw, doe het opnieuw, doe het opnieuw, opnieuw & opnieuw. Opnieuw & opnieuw & opnieuw & opnieuw, doe het opnieuw, doe het opnieuw, opnieuw & opnieuw. Telkens opnieuw. Het liedje 'Again & Again' van The Bird and The Bee, telkens opnieuw, en opnieuw door mijn roze met rood gestipte koptelefoon. Het gaat maar niet uit mijn hoofd, en het voelt heerlijk.
(...)
Ik werd om half 3 in de middag wakker vandaag. Ik was zó gaar, ik kon zo weer in elkaar zakken. Gister hebben we op het Prove it festival gespeeld, en het was gruwelijk lekker. De techniek snapte niets van onze samenstelling en gang van zaken (já, 6 microfoons nodig, néé we zijn met z'n drieeën, nee dat is een telefoon waar we doorheen zingen, já, hier moet galm over, néé dat is een luchtorgel en heeft geen jackaansluiting enzoverder) dus uiteindelijk besloten we na drie kwartier te spelen zonder galm microfoon, telefoons waar we doorheen zingen en had de overhead op het luchtorgeltje ook geen nut meer. En toch kregen we het publiek aan het dansen, heerlijk gevoel is dat, als je op het podium jouw creatieve uitlatingen aan het verkondigen bent, en mensen gaan er helemaal op los en hebben het zweet op de rug staan van het dansen. Of het beter dan seks is ben ik nog over aan het twijfelen. Gister kwam het iniedergeval wel in de buurt, zelfs met belabberde techniek. Ik wil echt veel spelen en touren en platen opnemen en met de jongens in het campertje in een te klein bedje liggen te slapen na een avond spelen in een weetikveelwatvoorraarcafé en genieten en genieten en genieten en daar weer liedjes over schrijven.
(...)
Waarom doe ik eigenlijk in godsnaam haakje openen - puntje - puntje - puntje - haakje sluiten? Ik ben er nog steeds niet achter wat er met de Barbie is gebeurd. Waarschijnlijk zal ik het nooit te weten komen en zal het verdwijnen in de wind met alle andere niet opgeloste vragen en zaken. Weltrusten.
27
Ik voel me Elvira vandaag. Het liefst had ik op bed geleden terwijl de jongen had gevraagd: "Ben je nu gelukkig?" waarop ik zou antwoorden: "Concentreer je."
(...)
Ik heb gedroomd dat ik Elvira was en uitspraken riep zoals "ik hou van sperma tussen mijn benen" alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het lijkt me heerlijk om dit soort dingen te roepen en niemand zou het vreemd vinden dat ik dit soort dingen roep. Als het uit iemand ander's mond was gekomen hadden ze gelachen, gewezen en raar gekeken. Maar uit Freule's mond hoort het.
(..)
Vandaag fietste ik over een been. Weliswaar een been van een Barbie, maar toch. Wat deed dat been daar, zo midden op de weg tussen de keien? Misschien moet die Barbie de weg naar Rome nog wel lopen, hoe gaat ze dat in godsnaam doen met één been? Als ik het weet, zal ik het vertellen.
(...)
Het had nog geen centimeter gescheeld of we waren tegen elkaar opgebotst en over onze fietsen getuimeld. Hij had donker haar, een leren jas, zwarte broek en van die grote lompe schoenen met stalen neuzen. Het had me niets verbaasd als er onder die leren jas een t-shirt zat van de band Normaal. Met een enorme snelheid stoof hij voorbij, ik heb nog nooit van mijn leven iemand zó hard zien trappen, zelfs niet op tv bij de tour de france. Ik kreeg er rillingen van, hij keek me vuil aan, en dat terwijl ik met mijn lange jas, hoge kraag en kinderhandschoenen op de fiets zat. Ik hoop niet dat ik vannacht over hem droom.